Er was een tijd dat ik een shoot inging met een hoofd vol poses. Lijsten. Ideeën die ik van anderen had gezien. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik dacht: zo hoort het.
Dat begon ergens rond Corona. Mijn bedrijf lag bijna stil, Instagram veranderde, en wat je te zien kreeg was één groot podium van perfectie. Strak. Gelikt. Geregisseerd. En ik dacht, als ik ook zo fotografeer, dan komen de klanten vanzelf.
Maar ze kwamen niet.
En ik? Ik stond op shoots met een knoop in mijn maag. Checkte mentaal mijn lijstje af. Maakte beelden die er goed uitzagen maar die ik zelf nauwelijks terugkende. Dit was niet waarom ik ooit een camera had gepakt.
Mei 2022. Een festival bruiloft.
Ik reed het terrein op en voelde het meteen. De slingers. Het gras. Het gelach. De sfeer die zei: niemand hier doet aan perfect.
Dit kende ik. Kamperen, buiten zijn, dansen, spontaniteit. Dit was gewoon mij.
En op dat moment dacht ik: wat heb ik al die tijd zitten doen?
Ik stopte mijn lijstje weg. Ik keek. Ik voelde wat er gaande was. En ik fotografeerde gewoon wat er voor mijn neus gebeurde. Geen regie. Geen afvinklijst. Gewoon aanwezig zijn.
Toen ik die dag erna terugkeek op de beelden, dacht ik: ja. Dit ben ik weer.
Hier kun je trouwens deze fantastische festival bruiloft bekijken > Festival bruiloft op het Boheems Paradijs
Sindsdien werk ik op gevoel.
Niet zonder voorbereiding, want een beetje houvast is fijn. Maar dat houvast gebruik ik alleen als we het even niet meer weten. Als rugzak, niet als script.
Want elke shoot is anders. Elk gezin is anders. De ene familie is rustig en zacht, de andere is een heerlijke, luidruchtige chaos. Het ene stel staat te giechelen zodra er een camera verschijnt, het andere heeft even de tijd nodig om te ontspannen.
Dat voel ik. En daar ga ik op in.
Zo had ik een gezin in Utrecht. Ze stonden op het punt te verhuizen naar Spanje en wilden hun laatste thuis vastleggen als herinnering. Ik had wat ideeën bij me, voor het geval dat. Maar ik had ze al snel niet meer nodig. Dit gezin was gewoon zichzelf, voluit. En ik speelde in op wat er op dat moment gebeurde. Stapje voor stapje, dicht bij hen, dicht bij wie ze zijn.
Hun woorden achteraf:
“Ze wist meteen de juiste sfeer te creëren. Niet alleen de ervaring tijdens de shoot was heel bijzonder, maar ook het eindresultaat is werkelijk schitterend.”
Daarom werk ik tegenwoordig met een vragenlijst.
Niet met vragen over wat je wil dragen of hoe laat de shoot begint. Maar vragen zoals:
Beschrijf de persoonlijkheid van elk kind in een paar woorden. Hoe tonen jouw kinderen liefde? Welke energie voelt op dit moment het meest als jullie gezin? Speels en wild, of knus en verbonden?
Want als ik weet dat jullie jongste altijd als eerste gaat rennen zodra hij buiten is, dan wacht ik daarop. Als ik weet dat jouw dochter verlegen is maar ontdooit zodra ze mag dansen, dan geef ik haar die ruimte.
Zo kom ik niet als vreemde bij je binnen. Ik kom als iemand die al een beetje weet wie jullie zijn.
En dat is precies wat ik wil.
Niet het perfecte beeld. Maar het echte.
Want de rauwe randjes, de echte lach, het gekke gezicht van je kind op dat ene moment, de manier waarop jij naar je partner kijkt als je denkt dat niemand kijkt. Dat zijn de beelden die je over twintig jaar nog steeds pakt. Die je aan je kinderen laat zien. Die iets voelen.
Ik fotografeer niet wat ik denk dat mooi hoort te zijn. Ik fotografeer wat ik zie. En wat ik zie, is altijd het mooiste als het echt is.
Benieuwd hoe de shoot bij de familie in Utrecht eruit zag? Bekijk de shoot hier → Gezinsfotoshoot Utrecht | Een huis vol herinneringen
Het belangrijkste wat er is, is dat wij een klik hebben. Dat er vertrouwen is van beide kanten. Alleen dan kan ik jullie magische verhaal vertellen op een manier waarbij we beide ons zelf kunnen blijven. Zodat jullie jezelf terug herkennen op de beelden die ik maak.
En ik kan niet wachten om jouw liefdesverhaal vast te leggen
Hi! ik ben Samantha,
your new best friend
